Beş Sene Öncesinden Bir Yazı

İşte tam orada karşımda duran kişi Bir başkası olsaydı
Beni yanına çağıran başka biri olsaydı
Tereddütsüz giderdim
Gider miydim?

daha iyi

gel yanıma gir koynuma hangi oje yakışmaz ki kız sana

Haziranın son gecelerinden biri... Küçük bir salonda gece yarısını çoktan geçmesine rağmen uyuyamamış bir kadın ve bir erkek. Dışarıdan bakınca harika bir hikaye oluşturmaya yeter bir görüntüleri var. Ama hayır, durum hiç de sanıldığı gibi değil.

                                                               Biz kadın bir kadın ve bir erkek değiliz
                                                               Biz "biz" olarak sadece arkadaş sıfatını doldurabiliriz.

   Kadın oyunlar oynamayı seviyor. Küçük aşk oyunlarını ve aklından türlü senaryolar yazmayı... Bazen yanlış kahramanlar ekliyor bu oyunlara. Üzülüyor. Ama hiç tükenmiyor aklındaki replikler.
   Erkek kızgın... Ama hikayemizdeki kadınla ilgisi yok kızgınlığının. öfkesinin. İntikam planları yapıyor içinden. Ve bunun için kadını kullanmak niyetinde.
   İkisi de ayrı dünyalar yaşat döndürüyorlar zihinlerinde. Ama Yine de konuşuyorlar kısık sesleriyle seste  seslerini alçalt kısmaya gayret edip. Kadın susturmaya çalışıyor erkeği. Bir türlü dikkatini veremediği filme yöneltiyor ilgisini. Bu sayede rafa kaldırıyor senaryoları. Ama hayır, erkek durmuyor ve senaryolar tekrar tekrar yazılıyor.
   Kadın kızmak zorunda. Evet, tam şimdi, şu anda erkek bu sözleri sarfederken... kendine güveni duyduğu güvenini   Kadın kızıyor. Ne kadarı gerçek öfkesinin kendi de bilmiyor. Hayır, neden bilmesin? Kızdı, çok Sinirlendi kadın. Ama hayır, erkeğe değil, kendine, en çok kendine.
   Ve gece tuzla buz oluyor bir sö serzenişle. Erkek kadını yanında tutabileceği başka bir bahane bulamıyor. Kadın arkasına bakmıyor. Koridorda ilerlerken oyunun sonuna gelmeyişlerine seviniyor. Erkek avını elinden kaçırmış bir aslan gibi kızgın, bir yandan da yavaş yavaş sezinlemeye başladığı oyunu bitirmemiş olmaktan haz duyuyor.